Örselenmemiş Zamanları Kurtaran Şövalyeler

Örselenmemiş Zamanları Kurtaran Şövalyeler

Köşe Yazısı

Dr. Elif Yılmaz

Popüler kültürün kayda değer tarafına dair bir yorum.

Dünyanın dönerken çıkardığı sesi neden duymayız?
Eminim ki bilimsel bir veya birden fazla açıklaması vardır. Ama ben bu alanda uzman değilim. Kendi küçük uzmanlığımı paylaşmak istiyorum sizinle. Uzun yıllar boyunca üstümde biriken tekinsiz ama yine de kanıtlanabilir cümlelerle açıklanacak bir uzmanlık: Duramamak. Diğer yandan aslında bu kelime günümüzün popüler konuları arasında. Gürültü, kalabalık, bilgi çokluğu ya da Bridle’ın söylediği gibi ‘yeni karanlık çağ’ içinde nereye koşuyoruz? Yürümek de değil bu koşmak. Kaçıracağımız o her şey ne kadar da çok ve çok değil mi? Bunu sonradan mı öğreniyoruz dersiniz? Yoksa büyürken görüp kopyaladığımız bir davranış mı, toplumun parçası olma isteğimizin çaresiz vazgeçilmezi mi?

Çevremizi, çocukluğumuzu, toplumu, günümüzü ve başka bir sürü şeyi elbette suçlayıp işin içimden çıkmak bir yandan gıdıklıyor beni. Bir insan tek başına inşa olmuyor sonuçta, ama ne yazık ki tekinsiz uzmanlığım -mesleki deformasyon da diyebiliriz- buna izin vermiyor: Her şeyi ben yapıyorum. Çıkış noktası benim. Yolda savruluyor, etkileniyor, fırtınalara girip çıkıyorum elbette ama yine de, tekrarlamak gerekirse bu kendim yani ben bir başlangıç meridyeniyim, keşke ölçümler değişse.

Canım Eratosthenes. Konuya başka uzmanlar karıştırmak istemiyorum ama zihnimdeki kelimelere çarpıyorlar. Rahatsız etmenin kelime hakkı var.

Dünyanın dönerken çıkardığı sesi duymuyoruz. Daha birçok şeyi duymuyoruz. Elbette sağlıklı bir kulağın işlevinden şikayet ediyorum (en az 20 Hertz, en fazla 20.000 Hz ). Bir de bu var: Şikayet etmek. Duramadığımız için en çok.

Çünkü suçlayacak çok şey ve kişi var, ama kendimize saplayacak hiçbir kelime yok, öğrenmediğimizi varsayıyoruz. Peki durursak ne olur? Koşarken kaçtığımız o her şey sırtımızdan bize çarpıp bizi devirir mi? Ölür müyüz o kadar şeyin altında kalınca. Hızlı bir manevra ile yana kaçamaz mıyız? Sonuçta hızlı olmayı biliyoruz. Yoksa -tekrar- hep korktuğumuz ve sevgili Bıçakçı’nın da dediği gibi acı üzerimizde mi birikir?

Ne oluyor dersiniz? Bu bir dönüşme hali mi yoksa. Yeryüzünün yeni zamanına ve kendi kişisel hikayemizin çıkmazlarına bulduğumuz bir kılıf mı, duramıyoruz. Peki durmalı mıyız? Kulaklarımız dünyanın yeni hızına-hangisi olduğunu biliyorsunuz alışmak için evrimleşemez mi? Ya da belki biz dünyayı yavaşlatırız. Böyle bir potansiyelimiz olduğuna inanıyorum. Ama diğer yandan tam şu an bu yazıyı okuyacak kadar bile durduysan seni örselenmemiş zamanları kurtaran şövalyelerden biri ilan ediyorum bu yetkiyi kimin verdiğini sormamanı umuyorum çünkü konu bu değil.

Buna ihtiyacımız var, koşarken ya da duramadığımız her an zaman örseleniyor ve dahası belki de en çok biz, hani o her şeyin başlangıç noktası, o yüzden birbirimize bunu hatırlatarak mı başlasak? Sonuçta her an yeni bir başlangıç meridyeni olabilir. Bu meridyenden seninkine doğru el sallıyorum.

Lütfen koşarken beni gör ve dur.

REZERVE

Popüler kültürün nabzını Rezerve ile takip edin.

Müzikten sinemaya, televizyondan Eurovision’a uzanan geniş bir içerik dünyasında en yeni gelişmeleri, dikkat çeken hikayeleri ve özel seçkileri, sanatçı röportajlarını keşfedin. Rezerve’yi sosyal medyada takip ederek popüler kültürün gündeminden haberdar olun.

Rezerve / Köşe Yazıları

Elif’in Kaleminden

YAZI ARŞİVİ
Popüler kültürün kayda değer tarafı. Rezerve

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir